Na skróty

Money.pl

Prawo

Akty prawne

Dziennik Ustaw

Dziennik Ustaw - Dz.U. rok 2005, nr 145, poz. 1221
Dziennik Ustaw - rok 2005, nr 145, poz. 1221 z dnia 2005-08-04
Tytuł:Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie osób i mienia
Organ wydający:Marszałek Sejmu
Status aktu prawnego:Obowiązujący
Data ogłoszenia:2005-08-04
Data wydania:2005-07-26
Treść dokumentu:  pobierz treść dokumentu
Treść ujednolicona: Dziennik Ustaw - rok 2005, nr 145, poz. 1221 z dnia 2005-08-04

Publikowane akty nie są źródłem prawa. Jedyne źródło prawa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanowią, na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. "O ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych" (Dz.U. 2000 r. Nr 62, poz. 718) akty prawne ogłaszane i wydawane w Dzienniku Ustaw i Monitorze Polskim. Money.pl nie ponosi odpowiedzialności za skutki działań podjętych w oparciu o udostępnione publikacje.

(C)Kancelaria Sejmu

s. 1/26
2007-05-24


Dz.U. 2005 Nr 145 poz. 1221



OBWIESZCZENIE
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
z dnia 26 lipca 2005 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie osób i mienia

1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu
aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718, z
2001 r. Nr 46, poz. 499, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 65, poz.
595, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565) ogłasza się w załączniku do
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie
osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1) ustawą z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 11,
poz. 95),
2) ustawą z dnia 31 marca 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr
29, poz. 357),
3) ustawą z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. Nr 27, poz. 298),
4) ustawą z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach
porządkowych (Dz.U. Nr 123, poz. 1353),
5) ustawą z dnia 23 maja 2002 r. o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr
71, poz. 656),
6) ustawą z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676),
7) ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku
z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U.
Nr 96, poz. 959),
8) ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808),
9) ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 90, poz. 757)
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 26 lipca 2005 r.
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1) art. 51-54 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114,
poz. 740), które stanowią:


(C)Kancelaria Sejmu

s. 2/26
2007-05-24

,,Art. 51. W ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach
wybuchowych (Dz.U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41,
poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31 i Nr 88, poz.
554) w art. 14 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
,,1a. Pozwolenia na broń na okaziciela mogą być wydane również:
1) przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na
podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby
ochrony, jeżeli broń jest im niezbędna dla wykonania zadań tych
służb wynikających z planu ochrony,
2) przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie
działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i
mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach
określonych w koncesji.
1b. Zasady uzbrojenia wewnętrznych służb ochrony oraz przedsiębiorców, o
których mowa w ust. 1a pkt 2, a także warunki przechowywania i
ewidencjonowania broni i amunicji przez te osoby określają odrębne
przepisy."
Art. 52. W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr
41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z
1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452,
Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz.
212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r.
Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147,
poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9,
poz. 44, Nr 23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 348, Nr 60, poz. 369,
Nr 75, poz. 471, Nr 88, poz. 554, Nr 96, poz. 591, Nr 98, poz. 602, Nr 106,
poz. 677 i Nr 113, poz. 733) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11:
a) w ust. 1 pkt 11 otrzymuje brzmienie:
,,11) usług ochrony osób i mienia,"
b) po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu:
,,11a) usług detektywistycznych oraz w sprawach
paszportowych,";
2) w art. 22b wyrazy ,,w art. 11 ust. 1 pkt 2a, 3 i 11" zastępuje się wyrazami
,,art. 11 ust. 1 pkt 2a, 3 i 11a".
Art. 53. W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. z
1992 r. Nr 72, poz. 360, z 1993 r. Nr 6, poz. 29, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr
80, poz. 369, Nr 121, poz. 591 i Nr 136, poz. 703, z 1996 r. Nr 106, poz. 496
oraz z 1997 r. Nr 79, poz. 484) w art. 52 skreśla się pkt 3 i 4.
Art. 54. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w porozumieniu z Ministrem
Edukacji Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zakres wiadomości
obowiązujących na egzaminie dla pracowników specjalistycznych uzbrojo-
nych formacji ochronnych, którzy na podstawie przepisów obowiązujących
do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskali świadectwa wydane


(C)Kancelaria Sejmu

s. 3/26
2007-05-24

przez właściwą terytorialnie komendę wojewódzką Policji, potwierdzające
zdanie egzaminu z zakresu znajomości pełnienia służby strażniczej z bro-
nią.";
2) art. 91 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U.
Nr 11, poz. 95), który stanowi:
,,Art. 91. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.";
3) art. 2 ustawy z dnia 31 marca 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia
(Dz.U. Nr 29, poz. 357), który stanowi:
,,Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 27 marca
2000 r.";
4) art. 151 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. Nr 27, poz.
298), który stanowi:
,,Art. 151. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.";
5) art. 70 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych or-
ganach porządkowych (Dz.U. Nr 123, poz. 1353), który stanowi:
,,Art. 70. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.";
6) art. 2 ustawy z dnia 23 maja 2002 r. o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia
(Dz.U. Nr 71, poz. 656), który stanowi:
,,Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.";
7) art. 235 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676), który stanowi:
,,Art. 235. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjąt-
kiem art. 227 i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.";
8) art. 113 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w
związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej
(Dz.U. Nr 96, poz. 959), który stanowi:
,,Art. 113. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem:
1) art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.
97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w ży-
cie z dniem 30 kwietnia 2004 r.;
2) art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w ży-
cie z dniem 2 maja 2004 r.";
9) art. 90 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808), który stanowi:
,,Art. 90. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1) art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;
2) art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1-4, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z
dniem 1 stycznia 2007 r.";
10) art. 26 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 90, poz. 757), który stanowi:


(C)Kancelaria Sejmu

s. 4/26
2007-05-24

,,Art. 26. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1) art. 1 pkt 2-7, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 1, pkt 17 lit. c, pkt
29, 36, 40 i 42, art. 3-6, art. 8, art. 10 i 11 oraz art. 13-21 i art. 23, które
wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2) art. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, tiret drugie w zakresie dotyczącym pkt 5b,
pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 2-4, pkt 10 lit. a tiret pierwsze w
zakresie dotyczącym pkt 2b oraz lit. f w zakresie dotyczącym ust. 7b, pkt
38, art. 2 pkt 6, art. 9, art. 12 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1
stycznia 2006 r.;
3) art. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady o
stosowaniu przez Rzeczpospolitą Polską art. 2 Konwencji Wykonawczej
do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw
Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Repu-
bliki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspól-
nych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.".

MARSZAŁEK SEJMU
/ - / Włodzimierz Cimoszewicz






(C)Kancelaria Sejmu

s. 1/26
2007-05-24


Załącznik do obwieszczenia Marszałka
Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
z dnia 26 lipca 2005 r. (poz.1221 )






USTAWA
z dnia 22 sierpnia 1997 r.

o ochronie osób i mienia


Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1.
Ustawa określa:
1) obszary, obiekty i urządzenia podlegające obowiązkowej ochronie;
2) zasady tworzenia i funkcjonowania wewnętrznych służb ochrony;
3) zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mie-
nia;
4) wymagane kwalifikacje i uprawnienia pracowników ochrony;
5) nadzór nad funkcjonowaniem ochrony osób i mienia;
6)
1)
zasady ochrony transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych, uzbro-
jenia, urządzeń i sprzętu wojskowego.

Art. 2.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) kierownik jednostki - osobę lub organ przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyj-
nej, uprawnionych, zgodnie z przepisami prawa, statutem, umową, do zarządzania
nią; za kierownika jednostki uważa się również likwidatora lub syndyka;

1)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 2002 r. o zmianie ustawy o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr
71, poz. 656), która weszła w życie z dniem 26 czerwca 2002 r.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 2/26
2007-05-24

2) licencja - zezwolenie na wykonywanie zadań związanych z ochroną osób i mienia w
zakresie wymaganym ustawą;
3) obszar podlegający obowiązkowej ochronie - obszar określony przez ministrów, kie-
rowników urzędów centralnych i wojewodów, wydzielony i odpowiednio oznakowa-
ny;
3a)
2)
transport podlegający obowiązkowej ochronie - transport broni, amunicji, materia-
łów wybuchowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego, wysyłany z obsza-
rów i obiektów podlegających obowiązkowej ochronie;
4) ochrona osób - działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i
nietykalności osobistej;
5) ochrona mienia - działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko
mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń
oraz niedopuszczające do wstępu osób nieuprawnionych na teren chroniony;
6) pracownik ochrony - osobę posiadającą licencję pracownika ochrony fizycznej lub li-
cencję pracownika zabezpieczenia technicznego i wykonującą zadania ochrony w
ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał kon-
cesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia,
lub osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie niewymagającym licencji;
7) specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne - wewnętrzne służby ochrony oraz
przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej
w zakresie usług ochrony osób i mienia, posiadających pozwolenie na broń na okazi-
ciela, wydane na podstawie odrębnych przepisów;
8) wewnętrzne służby ochrony - uzbrojone i umundurowane zespoły pracowników
przedsiębiorców lub jednostek organizacyjnych, powołane do ich ochrony.

Art. 3.
Ochrona osób i mienia realizowana jest w formie:
1) bezpośredniej ochrony fizycznej:
a) stałej lub doraźnej,
b) polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwa-
rzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych,
c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych oraz innych przedmiotów
wartościowych lub niebezpiecznych;
2) zabezpieczenia technicznego, polegającego na:
a) montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnalizujących za-
grożenie chronionych osób i mienia, oraz eksploatacji, konserwacji i naprawach
w miejscach ich zainstalowania,
b) montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich eksploata-
cji, konserwacji, naprawach i awaryjnym otwieraniu w miejscach zainstalowania.

2)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.



(C)Kancelaria Sejmu

s. 3/26
2007-05-24


Art. 4.
1.
3)
Ustawa nie narusza przepisów dotyczących ochrony obszarów, obiektów i urządzeń jed-
nostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez:
1) Ministra Obrony Narodowej,
2) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
4)
,
3) Ministra Sprawiedliwości,
4) Ministra Spraw Zagranicznych
5)
,
5)
6)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
6)
7)
Szefa Agencji Wywiadu,
a
także przepisów dotyczących ochrony transportu broni, amunicji, materiałów wybu-
chowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego wykonywanego przez te jednostki.
2. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących organizacji i zasad funkcjonowania innych
uzbrojonych służb i formacji ochronnych, tworzonych na podstawie odrębnych ustaw.
3. Ustawy nie stosuje się do Straży Marszałkowskiej podległej Marszałkowi Sejmu.

Rozdział 2
Obszary, obiekty, urządzenia i transporty podlegające obowiązkowej ochronie
8)


Art. 5.
1.
8)
Obszary, obiekty, urządzenia i transporty ważne dla obronności, interesu gospodarczego
państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa podlegają
obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub odpo-
wiednie zabezpieczenie techniczne.
2. Do obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, należą:
1) w zakresie obronności państwa w szczególności:
a) zakłady produkcji specjalnej oraz zakłady, w których prowadzone są prace na-
ukowo-badawcze lub konstruktorskie w zakresie takiej produkcji,
b) zakłady produkujące, remontujące i magazynujące uzbrojenie, urządzenia i sprzęt
wojskowy,

3)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
4)
Obecnie: ministra właściwego do spraw administracji publicznej i ministra właściwego do spraw wewnętrz-
nych, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1 i 24, art. 6 i art. 29 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach admini-
stracji rządowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548, Nr 162, poz. 1568 i Nr 190, poz. 1864, z 2004 r. Nr 19,
poz. 177, Nr 69, poz. 624, Nr 91, poz. 873, Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1206, Nr 238, poz. 2390 i Nr 273,
poz. 2702 oraz z 2005 r. Nr 17, poz. 141 i Nr 33, poz. 288), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
5)
Obecnie: ministra właściwego do spraw zagranicznych, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 27 i art. 32 ustawy, o
której mowa w odnośniku 4.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 191 lit. a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa We-
wnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676), która weszła w życie z dniem 29 czerwca 2002 r.
7)
Dodany przez art. 191 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
8)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 4/26
2007-05-24

c) magazyny rezerw państwowych;
2) w zakresie ochrony interesu gospodarczego państwa w szczególności:
a) zakłady mające bezpośredni związek z wydobyciem surowców mineralnych o
strategicznym znaczeniu dla państwa,
b) porty morskie i lotnicze,
c) banki i przedsiębiorstwa wytwarzające, przechowujące bądź transportujące war-
tości pieniężne w znacznych ilościach;
3) w zakresie bezpieczeństwa publicznego w szczególności:
a) zakłady, obiekty i urządzenia mające istotne znaczenie dla funkcjonowania
aglomeracji miejskich, których zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić za-
grożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności elektrownie
i ciepłownie, ujęcia wody, wodociągi i oczyszczalnie ścieków,
b) zakłady stosujące, produkujące lub magazynujące w znacznych ilościach mate-
riały jądrowe, źródła i odpady promieniotwórcze, materiały toksyczne, odurzają-
ce, wybuchowe bądź chemiczne o dużej podatności pożarowej lub wybuchowej,
c) rurociągi paliwowe, linie energetyczne i telekomunikacyjne, zapory wodne i ślu-
zy oraz inne urządzenia znajdujące się w otwartym terenie, których zniszczenie
lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, środowi-
ska albo spowodować poważne straty materialne;
4) w zakresie ochrony innych ważnych interesów państwa w szczególności:
a) zakłady o unikalnej produkcji gospodarczej,
b) obiekty i urządzenia telekomunikacyjne, pocztowe oraz telewizyjne i radiowe,
c) muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury narodowej,
d) archiwa państwowe.
3. Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 2, sporzą-
dzają: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, mini-
strowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku do podległych, pod-
porządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych. Umieszczenie w wyka-
zie określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji administra-
cyjnej.
4. Wykazy, o których mowa w ust. 3, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada
Radiofonii i Telewizji, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych przesyłają do wła-
ściwych terytorialnie wojewodów oraz bieżąco aktualizują.
5. Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obo-
wiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie województwa. Ewidencja ma charakter
poufny.
6. Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której mo-
wa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych
podmiotów niż określone w ust. 3.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 5/26
2007-05-24


Art. 6.
1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
, na wniosek Prezesa Narodowego Banku
Polskiego, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowanych ministrów lub
kierowników urzędów centralnych, może wprowadzić dla jednostek organizacyjnych
podległych lub podporządkowanych wnioskującemu organowi albo przez niego nadzo-
rowanych regulaminy ogólnych warunków i trybu wykonywania ochrony obszarów,
obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5.
2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
w porozumieniu z Prezesem Narodowego
Banku Polskiego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i wymagania, ja-
kim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transporto-
wanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne.

Art. 7.
1. Kierownik jednostki, który bezpośrednio zarządza obszarami, obiektami i urządzeniami
umieszczonymi w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5, albo upoważniona przez niego
osoba jest obowiązana uzgadniać z właściwym terytorialnie komendantem wojewódzkim
Policji plan ochrony tych obszarów, obiektów i urządzeń.
1a.
10)
Kierownik jednostki, o którym mowa w ust. 1, w terminie najpóźniej 3 dni przed pla-
nowaną datą rozpoczęcia transportu podlegającego obowiązkowej ochronie, jest obowią-
zany uzgadniać z komendantem wojewódzkim Policji, właściwym terytorialnie ze wzglę-
du na miejsce rozpoczęcia transportu, plan ochrony tego transportu. Przepis ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
2. Plan ochrony powinien:
1) uwzględniać charakter produkcji lub rodzaj działalności jednostki;
2) zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń i aktualnego stanu bezpieczeństwa
jednostki;
3) podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki;
4) zawierać dane dotyczące specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, a w tym:
a) stan etatowy,
b) rodzaj oraz ilość uzbrojenia i wyposażenia,
c) sposób zabezpieczenia broni i amunicji;
5) zawierać dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych;
6) zawierać zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki.

3. Komendant wojewódzki Policji przy uzgadnianiu planu ochrony bierze pod uwagę poten-
cjalny stan zagrożenia jednostki oraz wymagania określone w obowiązujących przepisach
prawa.

9)
Obecnie: minister właściwy do spraw wewnętrznych, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 24 i art. 29 ustawy, o
której mowa w odnośniku 4.
10)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 6/26
2007-05-24

4. Odmowa uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Rozdział 3
Wewnętrzne służby ochrony

Art. 8.
1. Wewnętrzne służby ochrony w szczególności:
1) zapewniają ochronę mienia w granicach chronionych obszarów i obiektów;
2) zapewniają ochronę ważnych urządzeń jednostki, znajdujących się poza granicami
chronionych obszarów i obiektów;
3) konwojują mienie jednostki;
4) wykonują inne zadania wynikające z planu ochrony jednostki.
2. Wewnętrzne służby ochrony, powołane przez przedsiębiorców, mogą wykonywać usługi
w zakresie ochrony osób i mienia po uzyskaniu przez nich koncesji, o której mowa w art.
15.

Art. 9.
Wewnętrzne służby ochrony podlegają kierownikowi jednostki lub osobie pisemnie przez nie-
go upoważnionej, bezpośrednio podporządkowanej temu kierownikowi.

Art. 10.
1. Właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji może, w drodze decyzji admini-
stracyjnej, wydaćzezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony w jednostce, w
skład której nie wchodzą obszary, obiekty i urządzenia umieszczone w ewidencji, o której
mowa w art. 5 ust. 5, na wniosek kierowników tych jednostek, uzasadniony ważnym inte-
resem gospodarczym lub publicznym.
2. Wniosek powinien zawierać informacje, o których mowa w art. 7 ust. 2.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnętrznych służb ochrony, działających na terenach
jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez
Ministra Obrony Narodowej.

Art. 11.
1. Zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony, o którym mowa w art. 10 ust. 1,
nie może być wydane, jeżeli:
1) plan ochrony nie zawiera informacji, o których mowa w art. 7 ust. 2;
2) jednostka wnioskująca nie zapewnia spełnienia warunków wynikających z przepisów
wydanych na podstawie ustawy.
2. Komendant wojewódzki Policji, w drodze decyzji administracyjnej, cofa zezwolenie na
działalność wewnętrznej służby ochrony, jeżeli:


(C)Kancelaria Sejmu

s. 7/26
2007-05-24

1) kierownik jednostki złoży taki wniosek;
2) nie utworzono wewnętrznej służby ochrony w okresie 3 miesięcy od dnia wydania ze-
zwolenia;
3) nie usunięto w wyznaczonym terminie stwierdzonych podczas kontroli rażących
uchybień lub nieprawidłowości w organizacji wewnętrznej służby ochrony;
4) działalność wewnętrznej służby ochrony prowadzona jest niezgodnie z planem ochro-
ny;
5) ustały okoliczności, dla których zezwolenie zostało wydane.
3. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Komendanta Główne-
go Policji.

Art. 12.
Wewnętrzne służby ochrony w zakresie ochrony osób i mienia współpracują z Policją, jed-
nostkami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi).

Art. 13.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, dla we-
wnętrznych służb ochrony:
1) szczegółowe zasady oraz tryb ich tworzenia;
2) strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób prowadzenia dokumentacji ochron-
nej;
3) uzbrojenie i wyposażenie;
4) umundurowanie i odznaki służbowe oraz sposób tworzenia dla nich nazw.

Art. 14.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb
ochrony działających na terenach podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jedno-
stek organizacyjnych:
1) warunki i tryb ich tworzenia;
2) strukturę organizacyjną i zakres działania;
3) uzbrojenie i wyposażenie;
4) warunki zatrudnienia pracowników;
5) umundurowanie i odznaki służbowe.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 8/26
2007-05-24


Rozdział 4
Zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia
oraz kontrola tej działalności

Art. 15.
1. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wymaga
uzyskania koncesji, określającej zakres i formy prowadzenia tych usług.
2. Koncesji nie wymaga działalność gospodarcza w zakresie, o którym mowa w art. 3 pkt 2,
jeżeli nie dotyczy obszarów, obiektów i urządzeń określonych w art. 5 ust. 5.

Art. 16.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
, po zasięgnięciu opinii właściwego komen-
danta wojewódzkiego Policji, jest organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia,
ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na dzia-
łalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Art. 17.
1. Koncesję wydaje się na wniosek:
1) przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli osoba ta posiada licencję drugiego
stopnia, o której mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 29 ust. 1;
2) przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna, jeżeli licencję, o której mowa w pkt 1, po-
siada co najmniej jedna osoba będąca wspólnikiem spółki cywilnej, jawnej lub ko-
mandytowej, członkiem zarządu, prokurentem lub pełnomocnikiem ustanowionym
przez przedsiębiorcę do kierowania działalnością określoną w koncesji.
2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
dokumentów wymaganych przy złożeniu wniosku o udzielenie koncesji.

Art. 17a.
11)

Organ koncesyjny może odmówić udzielenia koncesji lub ograniczyć jej zakres w stosunku do
wniosku o udzielenie koncesji albo odmówić zmiany koncesji:
1) gdy przedsiębiorca nie spełnia określonych w ustawie warunków wykonywania
działalności objętej koncesją;
2) ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa
lub dóbr osobistych obywateli;
3) przedsiębiorcy, któremu w ciągu ostatnich trzech lat cofnięto koncesję na działalność
określoną ustawą z przyczyn wymienionych w art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, lub
przedsiębiorcę reprezentuje osoba, która była osobą uprawnioną do reprezentowania

11)
Dodany przez art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie dzia-
łalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 9/26
2007-05-24

innego przedsiębiorcy lub była jej pełnomocnikiem ustanowionym do kierowania
działalnością określoną w koncesji, a jej działalność spowodowała wydanie decyzji
cofającej koncesję temu przedsiębiorcy;
4) przedsiębiorcy, którego w ciągu ostatnich trzech lat wykreślono z rejestru działalności
regulowanej z powodu złożenia oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym;
5) gdy w stosunku do przedsiębiorcy otwarto likwidację albo ogłoszono upadłość.

Art. 18.
1. Koncesja zawiera:
1)
12)
firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo adresu zamieszkania;
1a)
13)
numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej oraz
numer identyfikacji podatkowej (NIP);
2) imiona i nazwiska wspólników lub członków zarządu, prokurentów oraz pełnomocni-
ków w razie ich ustanowienia, ze wskazaniem osób posiadających licencję drugiego
stopnia;
3) określenie zakresu działalności gospodarczej i formy usług;
4) wskazanie miejsca wykonywania działalności gospodarczej;
5) określenie czasu jej ważności;
6) określenie obszaru wykonywania działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i
mienia oraz datę jej rozpoczęcia.
2. Koncesja może zawierać szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej w
zakresie usług ochrony osób i mienia, określone przez organ, o którym mowa w art. 16.
3.
14)
Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi koncesyjnemu zmiany danych, o któ-
rych mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a, ust. 2 i 4
15)
.

Art. 19.
1. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia
obowiązany jest:
1) powiadomić organ koncesyjny o podjęciu działalności gospodarczej;
2) prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnionych pracowników
ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów;
3) przedstawiać dokumentację, októrej mowa w pkt 2, na żądanie organu upoważnione-
go do kontroli;
4) zachowywać formę pisemną umów w zakresie prowadzonej działalności gospodar-
czej;

12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
13)
Dodany przez art. 24 pkt 2 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
15)
W art. 18 nie ma ust. 4.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 10/26
2007-05-24

5) spełniać w sposób nieprzerwany warunek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2, jeże-
li koncesję uzyskał przedsiębiorca inny niż osoba fizyczna.
2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, doku-
mentację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, i czas jej przechowywania.

Art. 20.
Przedsiębiorca obowiązany jest:
1) oznaczyć pracowników ochrony w sposób jednolity, umożliwiający ich identyfikację
oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego;
2) zapewnić noszenie ubioru przez pracowników ochrony, umożliwiającego ich identy-
fikację oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego w przypadkach, o których mowa
w art. 40.

Art. 21.
1. Ubiory pracowników ochrony zatrudnianych przez przedsiębiorcę powinny posiadać
oznaczenia różniące je w sposób widoczny od mundurów pozostających pod szczególną
ochroną lub których wzory zostały wprowadzone na podstawie odrębnych przepisów.
2. Identyfikatory i odznaki pracowników ochrony zatrudnianych przez przedsiębiorcę po-
winny w sposób widoczny różnić się od identyfikatorów i odznak funkcjonariuszy i pra-
cowników służb publicznych.

Art. 22.
16)

1. Organ koncesyjny cofa, w drodze decyzji administracyjnej, koncesję na wykonywanie
działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli:
1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalno-
ści gospodarczej objętej koncesją;
2) przedsiębiorca nie podjął w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją mi-
mo wezwania organu koncesyjnego lub trwale zaprzestał wykonywania działalności
gospodarczej objętej koncesją.
2. Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca:
1) w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z
warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność go-
spodarczą objętą koncesją;
2) rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania
koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa.
3. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie
obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogło-
szenia upadłości przedsiębiorcy.


16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 11/26
2007-05-24

Art. 23.
1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
może upoważnić Komendanta Głównego
Policji do kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wy-
magającej koncesji.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Policji może powierzać prze-
prowadzenie kontroli komendantom wojewódzkim Policji.

Art. 23a.
17)

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może upoważnić Komendanta Głównego
Straży Granicznej do kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i
mienia dotyczących prawidłowości dokonywania kontroli bezpieczeństwa przeprowadza-
nej w krajowych portach lotniczych.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej może po-
wierzyć przeprowadzenie kontroli komendantom oddziałów Straży Granicznej.

Art. 24.
18)

W sprawach udzielenia koncesji, odmowy udzielenia koncesji, zmiany koncesji, cofania kon-
cesji, ograniczenia zakresu koncesji oraz kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług
ochrony osób i mienia, nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z
dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 i Nr 281,
poz. 2777 oraz z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 94, poz. 788).

Rozdział 5
Wymagania kwalifikacyjne pracowników ochrony

Art. 25.
1. Zadania ochrony osób i mienia realizowane przez wewnętrzne służby ochrony oraz przed-
siębiorców, którzy uzyskali koncesję w zakresie usług ochrony osób i mienia, wykonują
pracownicy ochrony.
2. Wykonywanie czynności określonych w art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1 i art. 29
ust. 1 wymaga posiadania licencji:
1) pracownika ochrony fizycznej lub
2) pracownika zabezpieczenia technicznego.
3. Licencje, o których mowa w ust. 2, ustanawia się jako licencje pierwszego i drugiego
stopnia.


17)
Dodany przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz nie-
których innych ustaw (Dz.U. Nr 90, poz. 757), która weszła w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.; wejdzie w
życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 12/26
2007-05-24

Art. 26.
1. Licencja pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wymagana jest do wykonywa-
nia czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, przez:
1) członków specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych;
2) członków zespołów konwojujących wartości pieniężne oraz inne przedmioty warto-
ściowe lub niebezpieczne;
3) pracowników ochrony wykonujących bezpośrednio czynności związane z ochroną
osób;
4) osoby nadzorujące i kontrolujące pracę pracowników ochrony fizycznej nieposiadają-
cych licencji;
5) pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych w art. 36 ust. 1 pkt
4 i 5;
6) pracowników ochrony wykonujących zadania na obszarach, w obiektach i urządze-
niach podlegających obowiązkowej ochronie.
2.
19)
O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się
osoba, która:
1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wol-
nym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
2) ukończyła 21 lat;
3) ukończyła szkołę podstawową;
4) ma pełną zdolność do czynności prawnych, stwierdzoną własnym oświadczeniem;
5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne;
6) ma uregulowany stosunek do służby wojskowej.
3. Licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydaje się osobie, która speł-
nia warunki, o których mowa w ust. 2, oraz:
1) posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu Policji właściwego
ze względu na jej miejsce zamieszkania;
2) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzecze-
niem lekarskim;
3)
20)
legitymuje się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej,
które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcenia, albo pełniła niena-
ganną służbę w stopniu podoficera lub chorążego w Biurze Ochrony Rządu przez
okres co najmniej 15 lat, albo ukończyła kurs pracowników ochrony pierwszego
stopnia i zdała egzamin przed właściwą komisją.

19)
W brzmieniu ustalonym przez art. 27 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych
ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96,
poz. 959), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
20)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 132 pkt 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U.
Nr 27, poz. 298), która weszła w życie z dniem 30 marca 2001 r.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 13/26
2007-05-24


Art. 27.
1. Licencja pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia upoważnia do wykonywania
czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, oraz do:
1) opracowywania planu ochrony;
2) organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej.
2. O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia ubiegać się może oso-
ba, która:
1) spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;
2) posiada co najmniej wykształcenie średnie.
3. Licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która:
1) spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2;
2)
21)
legitymuje się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej,
które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcenia, albo pełniła niena-
ganną służbę w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez okres co najmniej 15
lat, albo ukończyła kurs pracowników ochrony drugiego stopnia i zdała egzamin
przed właściwą komisją.

Art. 28.
1. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia upoważnia do wy-
konywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2.
2. O wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia może
ubiegać się osoba, która:
1) ukończyła 18 lat;
2) spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5.
3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia wydaje się osobie,
która:
1) spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2;
2) posiada wykształcenie zawodowe techniczne o specjalności elektronicznej, elektrycz-
nej, łączności, mechanicznej lub ukończyła kurs pracownika zabezpieczenia tech-
nicznego albo została przyuczona do wymienionych zawodów na podstawie odręb-
nych przepisów.

Art. 29.
1. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia upoważnia do wyko-
nywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2, oraz do:
1) opracowywania projektów zabezpieczenia technicznego;

21)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 132 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 20.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 14/26
2007-05-24

2) organizowania i kierowania zespołami pracowników zabezpieczenia technicznego.
2. O licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia może ubiegać się
osoba, która spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5.
3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie,
która:
1) spełnia warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2;
2) posiada wykształcenie co najmniej średnie techniczne o specjalności elektronicznej,
elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przy-
znawany na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 30.
1. Licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej,
właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji.
2. Licencje wydaje się na czas nieokreślony.
3. Za wydanie licencji pobiera się opłatę.
4. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
w porozumieniu z Ministrem Finansów
22)

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb wnoszenia opłaty za wydanie licencji
pracownika ochrony.
5. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór i tryb wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika
zabezpieczenia technicznego;
2) tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony.

Art. 31.
1. Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia wa-
runków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29 ust.
2 i 3 oraz art. 30 ust. 3.
2. Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony:
1) przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1
i 2;
2) zgłosił pisemnie zaprzestanie wykonywania zadań pracownika ochrony;
3) wykonuje zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone
w trybie odrębnych przepisów.

Art. 32.
1. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postę-
powania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu,

22)
Obecnie: ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 3 i art. 8
ustawy, o której mowa w odnośniku 4.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 15/26
2007-05-24

zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocne-
go rozstrzygnięcia w sprawie.
2. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postę-
powania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo inne niż wymienione
w ust. 1, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego
rozstrzygnięcia w sprawie.
3. Komendant wojewódzki Policji, w przypadku zawieszenia praw wynikających z licencji,
zatrzymuje dokument stwierdzający posiadanie licencji.
4. Pracodawca jest zobowiązany do powiadomienia właściwego terytorialnie komendanta
wojewódzkiego Policji o każdym przypadku rozwiązania umowy o pracę bez wypowie-
dzenia z winy pracownika ochrony, z przyczyn określonych w art. 52 Kodeksu pracy.

Art. 33.
1. Licencja wygasa z mocy prawa w przypadku niewykonywania przez pracownika ochrony
zawodu przez okres dłuższy niż 2 lata.
2. Do okresu niewykonywania przez pracownika ochrony zawodu nie wlicza się czasu za-
wieszenia praw wynikających z licencji, o którym mowa w art. 32 ust. 1 i 2.

Art. 34.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej
23)
w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i
Administracji
9)
oraz Ministrem Finansów
22)
określi, w drodze rozporządzenia, zasady, zakres,
tryb i częstotliwość przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających
się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej, jednostki
uprawnione do przeprowadzania badań oraz wzory druków stosowanych w związku z tymi
badaniami, jak również wysokość i tryb wnoszenia opłat za te badania.

Art. 35.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
w porozumieniu z Ministrem Edukacji Naro-
dowej
24)
określi, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe,
które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób
i mienia;
2) minimalny zakres programów kursów, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 i art. 27
ust. 3 pkt 2, oraz zakres obowiązujących tematów egzaminów i tryb ich składania;
3) skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminu.

23)
Obecnie: minister właściwy do spraw zdrowia, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 28 i art. 33 ustawy, o której
mowa w odnośniku 4.
24)
Obecnie: ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 15 i art. 20
ustawy, o której mowa w odnośniku 4.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 16/26
2007-05-24


Art. 35a.
25)

Pracownik ochrony, któremu mają być powierzone na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia
1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 11, poz. 95, z późn. zm.
26)
) zadania peł-
nomocnika ochrony lub pracownika pionu ochrony, musi dodatkowo spełnić wymagania okre-
ślone w tej ustawie.

Rozdział 6
Środki ochrony fizycznej osób i mienia

Art. 36.
1. Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chro-
nionych obiektów i obszarów ma prawo do:
1) ustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych oraz
legitymowania osób, w celu ustalenia ich tożsamości;
2) wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu w przypadku stwierdzenia braku
uprawnień do przebywania na terenie chronionego obszaru lub obiektu albo stwier-
dzenia zakłócania porządku;
3) ujęcia osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub
zdrowia ludzkiego, a także dla chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania
tych osób Policji;
4) stosowania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 38 ust. 2, w
przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub odparcia ataku na pracownika
ochrony;
5) użycia broni palnej w następujących przypadkach:
a) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie
pracownika ochrony albo innej osoby,
b) przeciwko osobie, która nie zastosowała się do wezwania natychmiastowego po-
rzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić
może życiu lub zdrowiu pracownika ochrony albo innej osoby,
c) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną pra-
cownikowi ochrony,
d) w celu odparcia gwałtownego bezpośredniego i bezprawnego zamachu na ochra-
niane osoby, wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebez-
pieczne.

25)
Dodany przez art. 82 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 11, poz.
95), która weszła w życie z dniem 11 marca 1999 r.
26)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462, z 2001 r.
Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189, Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800,
z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804 i Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 17, poz. 155, z 2004 r. Nr 29, poz.
257 oraz z 2005 r. Nr 85, poz. 727.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 17/26
2007-05-24

2. Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą
szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej ży-
cia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.
3. Broni palnej nie używa się w stosunku do kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd
wskazuje na wiek do 13 lat, osób w podeszłym wieku oraz o widocznej niepełnosprawno-
ści.
4. Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonane w sposób możliwie najmniej
naruszający dobra osobiste osoby, w stosunku do której zostały podjęte.
5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których
mowa w ust. 1 pkt 1-3.

Art. 37.
Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia poza granicami chronio-
nych obiektów i obszarów ma prawo do:
1) wykonywania czynności, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 3;
2) użycia podczas konwojowania wartości pieniężnych oraz innych przedmiotów warto-
ściowych lub niebezpiecznych środków przymusu bezpośredniego, o których mowa
w art. 38 ust. 2 pkt 1-3 oraz 5 i 6, lub broni palnej, w przypadku gwałtownego, bez-
prawnego zamachu na konwojowane wartości lub osoby je ochraniające.

Art. 38.
1. Pracownik ochrony może stosować środki przymusu bezpośredniego w przypadkach okre-
ślonych w art. 36 ust. 1 pkt 4 i art. 37 pkt 2 wyłącznie wobec osób uniemożliwiających
wykonanie przez niego zadań określonych w ustawie.
2. Środkami przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1, są:
1) siła fizyczna w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony;
2) kajdanki;
3) pałki obronne wielofunkcyjne;
4) psy obronne;
5) paralizatory elektryczne;
6) broń gazowa i ręczne miotacze gazu.
3. Pracownik ochrony może stosować środki przymusu bezpośredniego odpowiadające po-
trzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania
się wezwaniu do określonego zachowania.
4. Środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, nie stosuje się wo-
bec kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, osób w
podeszłym wieku oraz o widocznej niepełnosprawności.
5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposoby użycia
środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 2.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 18/26
2007-05-24

6. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
obiektów, w których mogą być stosowane paralizatory elektryczne.

Art. 39.
1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób postę-
powania pracowników ochrony przy użyciu broni palnej.
2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, zasady
uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunki przechowywa-
nia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

Art. 40.
1. Pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41, przydzieloną broń palną tylko wtedy,
gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną
formację ochronną.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik ochrony wykonuje zadanie
ochrony osób w miejscu publicznym.

Art. 41.
Pracownik ochrony nie może nosić przy sobie broni palnej, jeżeli wykonuje bezpośrednio za-
dania w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas trwania maso-
wych imprez publicznych.

Art. 42.
Pracownik ochrony podczas wykonywania zadań ochrony obszarów, obiektów i urządzeń
podlegających obowiązkowej ochronie korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie
karnym dla funkcjonariuszy publicznych.


Rozdział 7
Nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi oraz kontrola stanu
ochrony obszarów, obiektów i urządzeń przez nie chronionych

Art. 43.
1.
27)
Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych uzbro-
jonych formacji ochronnych, z zastrzeżeniem art. 44, w zakresie:
1) zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia;
2) sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośrednie-
go lub broni palnej;

27)
Zdanie wstępne w tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 28.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 19/26
2007-05-24

3) posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji.
1.
28)
Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych
uzbrojonych formacji ochronnych, z zastrzeżeniem art. 44 i 44a, w zakresie:
1) zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia;
2) sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośrednie-
go lub broni palnej;
3) posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji.
2. Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na:
1) kontroli organizacji i zasad działania, uzbrojenia, wyposażenia oraz współpracy z in-
nymi formacjami i służbami;
2) kontroli zgodności aktualnego stanu ochrony jednostki z planem ochrony;
3) wstępie na teren obszarów i obiektów, a także innych miejsc, w których jest prowa-
dzona ochrona, oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację
ochronną;
4) wstępie na teren siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie ochro-
ny osób i mienia, w takich dniach i godzinach, w jakich jest prowadzona lub powinna
być prowadzona działalność;
5) wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawi-
dłowości i dostosowanie działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej
do przepisów prawa.
3. Kierownik jednostki, w skład której wchodzą obszary, obiekty i urządzenia chronione
przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne, lub osoba przez niego upoważniona
są obowiązani do usunięcia w terminie określonym w zaleceniu uchybień i nieprawidło-
wości stwierdzonych podczas kontroli.

Art. 44.
1. Minister Obrony Narodowej, w zakresie określonym w art. 43, sprawuje nadzór nad spe-
cjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi działającymi na terenach, o których
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1.
1a.
29)
Kontrolę ochrony terenów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, przez specjalistyczne
uzbrojone formacje ochronne może przeprowadzać Żandarmeria Wojskowa.
2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady
ochrony terenów podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organi-
zacyjnych, chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne.

28)
Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 17; wejdzie w
życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
29)
Dodany przez art. 65 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach
porządkowych (Dz.U. Nr 123, poz. 1353), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 20/26
2007-05-24


Art. 44a.
30)

Komendant Główny Straży Granicznej, na zasadach określonych w art. 43, sprawuje nadzór
nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie wykonywania zadań
związanych z kontrolą bezpieczeństwa przeprowadzaną w krajowych portach lotniczych.

Art. 45.
31)

Przepisy art. 43 i 44 nie naruszają uprawnień właściwych ministrów, kierowników urzędów
centralnych w zakresie sprawowania przez nich nadzoru nad działalnością wewnętrznych
służb ochrony oraz pracowników przedsiębiorców świadczących usługi ochrony osób i mienia
w podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostkach organizacyjnych.

Art. 45.
32)

Przepisy art. 43, 44 i 44a nie naruszają uprawnień właściwych ministrów, kierowników
urzędów centralnych w zakresie sprawowania przez nich nadzoru nad działalnością we-
wnętrznych służb ochrony oraz pracowników przedsiębiorców świadczących usługi
ochrony osób i mienia w podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednost-
kach organizacyjnych.

Art. 46.
1. Funkcjonariuszowi Policji przysługuje prawo do wykonywania czynności, o których mo-
wa w art. 43 ust. 2, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego upoważnienia.
2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, szcze-
gółowe zasady wydawania upoważnień do kontroli oraz tryb wykonywania czynności, o
których mowa w art. 43 ust. 2.

Art. 47.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
9)
określi, w drodze rozporządzenia, szczegóło-
we zasady współpracy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z Policją, jednost-
kami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi).

30)
Dodany przez art. 9 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 17; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
31)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 32.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 17; wejdzie w życie z dniem 1
stycznia 2006 r.


(C)Kancelaria Sejmu

s. 21/26
2007-05-24


Rozdział 8
Przepisy karne

Art. 48.
33)

Kto wbrew obowiązkowi nie zapewnia fizycznej lub technicznej ochrony obszaru, obiektu,
urządzeń lub transportu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 49.
Kto prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia bez wymaga-
nej koncesji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 50.
Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył upoważnienia lub nie dopeł-
nił obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 51-54. (pominięte).
34)


Art. 55.
35)
1. Zgody na powołanie Straży Przemysłowych (Portowych, Bankowych) oraz Straży Pocz-
towych tracą moc z dniem 31 grudnia 2000 r.
2. Koncesje na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, po spełnie-
niu przez przedsiębiorcę warunków określonych w ustawie, podlegają wymianie w termi-
nie do dnia 31 grudnia 2000 r.; w pozostałych przypadkach tracą moc.
3. Przedsiębiorcy ubiegający się o wymianę koncesji, o których mowa w ust. 2, obowiązani
są złożyć organowi właściwemu do udzielenia koncesji wniosek o wymianę koncesji w
terminie do dnia 30 września 2000 r.

33)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
34)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
35)
W brzmieniu ustalonym przez
Dziennik Ustaw nr 145 z 2005 roku - pozostałe dokumenty:
Najnowsze wiadomości
  • Adres publikacyjny:
A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U W Z
Przydatne linki