Na skróty

Money.plPrawoOrzecznictwo

Sąd Najwyższy

Wyrok SN - IV KK 98/05
Izba:Izba Karna
Sygnatura:IV KK 98/05
Typ:Wyrok SN
Opis:Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2006/4/36
Wokanda 2006/7-8/38
Data wydania:2005-12-02
WYROK Z DNIA 2 GRUDNIA 2005 R.
IV KK 98/05

Z chwilą wniesienia aktu oskarżenia, prokurator traci uprawnienia do
modyfikowania zarówno opisu, jak i kwalifikacji prawnej zarzucanego czy-
nu. Może jedynie albo odstąpić od oskarżenia (art. 14 § 2 k.p.k.), albo zło-
żyć wniosek o zmianę opisu lub kwalifikacji prawnej czynu, jednakże pod
warunkiem niewykroczenia poza zakres tożsamości czynu wyznaczony
zdarzeniem faktycznym, stanowiącym podstawę faktyczną oskarżenia.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.
Sędziowie SN: A. Siuchniński, A. Tomczyk (sprawozdawca).
Prokurator Prokuratury Krajowej: M. Wilkosz-Śliwa.

Sąd Najwyższy w sprawie Jana Z., skazanego z art. 291 § 1 i in. k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 2 grudnia 2005 r., ka-
sacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w
N. z dnia 5 marca 2004 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
w N. z dnia 9 stycznia 2003 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Re-
jonowego w N. i p r z e k a z a ł sprawę do ponownego rozpoznania Są-
dowi Rejonowemu w N. (...)


Z u z a s a d n i e n i a :

Prokurator Prokuratury Rejonowej w N. oskarżył Jana Z. o to, że ,,w
dniu 1.07.2001 r. w L. nabył od Marka J. samochód m-ki Mercedes Sprinter
za kwotę 17 000 zł, faktycznej wartości 56 950 zł wiedząc na podstawie
zaniżonej jego wartości i przebitych numerów identyfikacyjnych, że pocho-
dzi on z przestępstwa, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po
odbyciu kary co najmniej 6 m-cy za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o przest. z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k." (...).
Natomiast w innej sprawie (...) oskarżył go o to, że ,,w okresie od
2.07.2001 r. do 3.08.2001 r. w bliżej nieustalonym miejscu przerobił nume-
ry identyfikacyjne samochodu m-ki Mercedes Sprinter 212 D (...) w ten
sposób, że pierwotne znaki nadwozia (...) zeszlifował w zakresie ,,6" - tego,
,,9" - tego, ,,13" - tego, ,,14" - tego i ,,17" - tego znaku z kolei, po czym spo-
sobem ręcznym naniósł w ich miejsce nowe znaki (...), a także zeszlifował
pierwotne znaki numeru silnika (...) w zakresie ,,10" - tego, ,,11" - tego i
,,12" - tego znaku z kolei, po czym naniósł w ich miejsca inne nowe znaki
(...), tj. o przest. z art. 306 k.k.".
Postanowieniem z dnia 10 września 2002 r. Sąd Rejonowy w N. po-
łączył dwie w/w sprawy (...) do wspólnego rozpoznania (...).
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2002 r. prokurator ,,zmodyfikował"
zarzut aktu oskarżenia z pierwszej sprawy w ten sposób, że oskarżył Jana
Z. o to, że ,,w dniu 1 lipca 2001 r. w L. nabył od nieustalonej osoby samo-
chód m-ki Mercedes Sprinter za kwotę 17 000 zł (...) faktycznej wartości 56
950 zł pochodzący z kradzieży na szkodę Krzysztofa S., wiedząc iż pocho-
dził on z przestępstwa, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po
odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o przest. z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.".
Sąd Rejonowy w N., wyrokiem z 9 stycznia 2003 r. uznał oskarżone-
go Jana Z. za winnego:
,,I. tego, że w okresie czasu pomiędzy 1 lipca 2001 roku a 3 sierpnia 2001
r. w nieustalonym miejscu na terenie RP, nabył od nieustalonej osoby,
za nieustaloną kwotę samochód marki Mercedes Sprinter 212 D (...),
wartości co najmniej 70 000 zł wiedząc że został on uzyskany za po-
mocą czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu
pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia
wolności za umyślne przestępstwo podobne,
II. ... popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, przy
czym ustalił, że zarzucanego mu czynu oskarżony dopuścił się w okre-
sie od 1 lipca 2001 r. do 3 sierpnia 2001 r.".
Ustalił przy tym, że ,,Jan Z. w dniu 1 lipca 2001 r., za cenę 17 000 zło-
tych, zakupił od Michała M. samochód marki Mercedes Benz Sprinter 312D
Maxi, koloru białego (...) oraz samochód Mercedes Sprinter 212 D w czasie
i okolicznościach opisanych w punkcie I wyroku".
Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd
Okręgowy w N., wyrokiem z 5 marca 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok.
Wyrok sądu odwoławczego zaskarżył kasacją obrońca skazanego i
zarzucając
,,1. rażące naruszenie prawa procesowego przez to, że oskarżyciel w toku
rozprawy zmodyfikował zarzucany skazanemu czyn stanowiący pa-
serstwo z art. 291 § 1 k.k. i na tej postawie rozpoznano rozszerzone
oskarżenie z naruszeniem art. 398 k.p.k.;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę skazania za
przestępstwo z art. 306 k.k. skoro ustalenia te nie znajdują oparcia w
zebranych dowodach";
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu w N. do ponownego rozpoznania.
Prokurator Okręgowy w N. wniósł o oddalenie kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty sformułowane w petitum kasacji, w świetle ich literalnego
brzmienia, są częściowo nieprawdziwe, a częściowo niedopuszczalne.
Niedopuszczalny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za
podstawę skazania za przestępstwo zakwalifikowane w art. 306 k.k., zaś
nieprawdziwy zarzut rażącego naruszenia art. 398 k.p.k. z uwagi na to, że
sytuacja opisana w tym przepisie w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.
Wprawdzie w protokole rozprawy z dnia 6 listopada 2002 r. figuruje zapis,
że prokurator modyfikuje zarzut aktu oskarżenia dotyczący przestępstwa
paserstwa, ale nie znaczy to, że wystąpił on z nowym oskarżeniem. Wszak
zmodyfikowany zarzut dotyczy nabycia w tym samym dniu tego samego
samochodu, przynajmniej tak zindywidualizowanego w oparciu o numery
podwozia i silnika, jak w zarzucie aktu oskarżenia. Owa modyfikacja doty-
czyć miała jedynie osoby sprzedającego oraz bardzo istotnego elementu, a
mianowicie pochodzenia pojazdu z kradzieży na szkodę Krzysztofa S.
Rzecz w tym jednak, że w dniu 1 lipca 2001 r. pojazd należący do Krzysz-
tofa S. nie został jeszcze skradziony. Tak więc, nie można przyjąć, że ta
bardzo nieprecyzyjna modyfikacja była w istocie poszerzeniem oskarżenia
o nowy czyn. Nie potraktował jej w ten sposób również sąd pierwszej in-
stancji, który - najzupełniej słusznie - w komparycji wyroku wpisał treść
zarzutu zawartego w akcie oskarżenia.
Przed przystąpieniem do dalszych rozważań, w tym miejscu należy
stwierdzić, że przedmiotem procesu karnego jest kwestia odpowiedzialno-
ści karnej osoby oskarżonej przez oskarżyciela o zarzucony jej czyn zabro-
niony, opisany i zakwalifikowany w zarzucie akcie oskarżenia jako prze-
stępstwo. Z chwilą skutecznego wniesienia aktu oskarżenia do sądu ten
ostatni staje się gospodarzem sprawy (dominus litis) i to on zobowiązany
jest przepisami procedury karnej do określonego postępowania, mającego
na celu dalsze realizowanie celów procesu karnego. Zgodnie jednak z za-
sadą skargowości, sąd związany jest - najogólniej mówiąc - podstawą fak-
tyczną oskarżenia, tj. czynem opisanym i zakwalifikowanym w zarzucie ak-
tu oskarżenia. Ten bowiem czyn wyznacza ramy rozpoznania sprawy. Do
momentu więc wniesienia aktu oskarżenia prokurator, (bo do niego ograni-
czone są te rozważania) ma pełną swobodę w formułowaniu opisu i kwalifi-
kacji prawnej zarzucanego podejrzanemu czynu. Co więcej, ma wręcz
obowiązek, wraz ze zmieniającą się sytuacją wynikającą z przeprowadzo-
nych dowodów, zmieniać ów opis i kwalifikację, wydając w tym przedmiocie
stosowne postanowienie. Jednak z chwilą wniesienia aktu oskarżenia pro-
kurator traci uprawnienia do modyfikowania zarówno opisu, jak i kwalifikacji
prawnej zarzucanego czynu. Może jedynie albo odstąpić od oskarżenia
(art. 14 § 2 k.p.k.), albo składać wniosek do sądu o zmianę opisu i (lub)
kwalifikacji prawnej tego czynu, jednakże pod warunkiem niewykroczenia
poza zakres tożsamości czynu wyznaczony zdarzeniem faktycznym, sta-
nowiącym podstawę faktyczną oskarżenia. Żaden bowiem przepis proce-
dury karnej na taką modyfikację nie zezwala. Wszak - jak już wyżej powie-
dziano - to zdarzenie faktyczne, opisane i opatrzone kwalifikacją prawną
jako czyn przestępczy, wyznacza granice i przedmiot procesu. Nie oznacza
to oczywiście, że prokurator ma niezauważać zmieniającej się sytuacji.
Przeciwnie, zasada legalizmu nakazuje mu składanie wniosku do sądu,
będącego gospodarzem sprawy, o zmianę opisu czynu, o zmianę jego
kwalifikacji prawnej, zaś w szczególnych sytuacjach - nakazuje mu wręcz
odstąpić od oskarżenia. I tak jak odstąpienie od oskarżenia (oczywiście w
sprawach z oskarżenia publicznego) nie wiąże sądu, co oznacza, że może
on prowadzić dalej postępowanie w granicach wytyczonych zarzutem aktu
oskarżenia, tak i wniosek o zmianę opisu czy kwalifikacji prawnej czynu za-
rzuconego nie może wiązać, również w tym sensie, że wytycza nowe ramy
oskarżenia. W tym kontekście nie można podzielić poglądu wyrażonego na
gruncie nieobowiązującego już Kodeksu postępowania karnego z 1969 r.,
na marginesie rozważań dotyczących innej problematyki, w wyroku Sądu
Najwyższego z dnia 12 czerwca 1996 r., w sprawie II KKN 25/96 (OSN
P.i Pr. 1997 r., Nr 2, poz. 10), zgodnie z którym ,,jeżeli na rozprawie proku-
rator zmienił pierwotną ocenę prawną czynu zawartą w akcie oskarżenia, to
przedmiotem postępowania jest kwestia odpowiedzialności karnej oskarżo-
nego za zarzucany czyn w ramach nowej oceny prawnej, a nie według
kwalifikacji prawnej wskazanej w akcie oskarżenia". Nie można też podzie-
lić stanowiska zawartego w glosie aprobującej opisane orzeczenie, że nie
można odmawiać prokuratorowi ,,... samodzielnego prawa do zmodyfiko-
wania zarzutu określonego w akcie oskarżenia (którego jest autorem) w
toku rozprawy głównej. Takie ograniczenie uprawnień oskarżycielskich nie
znajduje żadnych podstaw prawnych, co więcej byłoby wyraźnie sprzeczne
z obowiązującą prokuratora zasadą obiektywizmu..." (S. Stachowiak: Glosa
do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 1996 r., II KKN 25/96,
Prok.i Pr. z 1997 r., Nr 6, s. 101).
Prezentowane w niniejszym orzeczeniu stanowisko nie pozbawia
prokuratora prawa reagowania zgodnie z obowiązującymi przepisami, jed-
nakże reakcja ta może jedynie przybrać postać (w sytuacji zmiany opisu
czy kwalifikacji prawnej czynu) wniosku. Podkreślenia wymaga, że z chwilą
wniesienia aktu oskarżenia prokurator staje się stroną postępowania, co
oznacza, iż traci on uprawnienia ,,władcze", przysługujące gospodarzowi
sprawy. Ponadto przepis art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. wskazuje, że wyrok powi-
nien zawierać przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego po-
pełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu; takie zaś uprawnienie i taką
powinność Kodeks postępowania karnego nadaje oskarżycielowi przy for-
mułowaniu aktu oskarżenia (art. 332 § 1 pkt 2 - 4). Przywołanie wskaza-
nych przepisów jest niezbędne, bowiem rozwiązania sygnalizowanego
problemu należy szukać w przepisach nadających kompetencje, nie zaś w
braku przepisów zawierających ograniczenie tychże (por. też J. Satko: Glo-
sa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca1995 r., OSP z
1996 r., z. 2, poz. 42).
Wracając zaś na grunt rozpoznawanej sprawy, modyfikacja zarzutu
aktu oskarżenia była więc wnioskiem prokuratora skierowanym do sądu
pierwszej instancji o rozważenie zmiany opisu czynu zawartego w akcie
oskarżenia i nie tworzyła nowej jakości, o której pisze w zarzucie pierw-
szym autor kasacji.
Gdyby więc kasację wywiedzioną w rozpoznawanej sprawie oceniać
wyłącznie przez pryzmat zarzutów, nie mogłaby ona - z przyczyn wyżej
podanych - być uwzględniona. Jak jednak wielokrotnie podkreślał Sąd
Najwyższy, uzasadnienie kasacji jest jej integralną częścią i nawet jeśli tre-
ści w nim zawarte nie pokrywają się całkowicie z treścią zarzutów sformu-
łowanych w petitum środka zaskarżenia, należy oceny ferować z uwzględ-
nieniem również części motywacyjnej.
Zaś analiza uzasadnienia kasacji, wywiedzionej przez obrońcę ska-
zanego, wskazuje, że w rzeczywistości w zarzucie pierwszym nie tyle cho-
dziło mu o wskazanie naruszenia w postępowaniu karnym art. 398 k.p.k.,
ile o granice tożsamości czynu i wykroczenie przez sąd pierwszej instancji
poza te granice oraz zaaprobowanie tego przez sąd odwoławczy. Dobitnie
świadczą o tym rozważania dotyczące przedmiotu procesu, elementów za-
rzutu, którymi związany jest sąd i na tle tych myśli ogólnych przedstawienie
stanu sprawy, mające na celu wykazanie, że zmieniony jedynie - zdaniem
obu sądów - opis przypisanego skazanemu czynu w rzeczywistości doty-
czył tak zasadniczych elementów, iż w istocie stanowił skazanie za nieza-
rzucane przestępstwo. W odniesieniu zaś do zarzutu opisanego w punkcie
drugim kasacji, jednoznacznie doprecyzowano w uzasadnieniu, że przed-
miotem zarzutu nie jest błąd w ustaleniach faktycznych, lecz dowolność
oceny materiału dowodowego zaaprobowana przez sąd odwoławczy. Do-
wolność procesu oceny materiału dowodowego doprowadziła w efekcie do
przypisania skazanemu winy, mimo że ta nie została mu - zdaniem skar-
żącego - udowodniona.
I tak uzupełnione, o bardzo ważkie elementy zawarte w uzasadnieniu
kasacji, zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie co do nabycia przez skazanego samochodu pochodzącego
z kradzieży, sąd pierwszej instancji ustalił, że opisany w zarzucie aktu
oskarżenia samochód Mercedes Sprinter skazany rzeczywiście kupił, że
kupił go od konkretnej osoby, tyle tylko, iż wbrew twierdzeniu oskarżyciela,
samochód ten legalnie został sprowadzony do Polski, a więc że pojazd ten
nie mógł być przedmiotem paserstwa. Nie uniewinnił jednak skazanego od
zarzucanego mu czynu, lecz przypisał mu, wykraczając poza opisany w
akcie oskarżenia czyn, nabycie od nieustalonej osoby, w nieustalonym
miejscu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w innym czasie innego sa-
mochodu, rzeczywiście skradzionego we Wrocławiu. De facto skazał więc
Jana Z. za zupełnie inny czyn, choć kwalifikowany tak jak czyn zarzucany.
Na dodatek w uzasadnieniu podkreślił, że zmienił tylko opis czynu zarzu-
canego oskarżonemu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia, w rzeczywi-
stości zaś - co podnosi autor kasacji i co wykazano wyżej - tożsama z za-
rzutem aktu oskarżenia pozostaje tylko osoba skazanego i kwalifikacja
prawna przypisanego mu czynu.
W odniesieniu zaś do czynu zakwalifikowanego z art. 306 k.k., poza
zupełnie gołosłownym stwierdzeniem, że to Jan Z. przerobił znaki identyfi-
kacyjne samochodu Mercedes Sprinter 212 D, sąd pierwszej instancji po-
służył się wyjątkowo karkołomną konstrukcją wskazująca na to, iż tylko
,,Jan Z. jako jedyny miał interes prawny w tym, aby przedmiotowe numery
przerobić", zaś o jego zaplanowanym działaniu miało świadczyć to, że
wcześniej nabył inny, tej samej marki i koloru oraz o zbliżonych numerach
identyfikacyjnych samochód. Umknęło jednak sądowi jego własne ustale-
nie, iż nabycie tego samochodu miało mieć miejsce przed kradzieżą pojaz-
du Krzysztofa S.
W sposób oczywisty wynika z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej
instancji, że ustalenia oparł na domniemaniach, wywiedzionych z niewąt-
pliwego faktu posiadania przez Jana Z. samochodu z przerobionymi nume-
rami identyfikacyjnymi, skradzionego w nocy z 1 na 2 lipca 2001 r. Krzysz-
tofowi S.
Ten sposób wnioskowania i oparte na nim orzeczenie zaaprobował
sąd odwoławczy, mimo że w apelacji - dalekiej od doskonałości - podno-
szone były okoliczności wskazujące na oparcie wyroku na domniemaniu
winy. Sąd ten bardzo pochlebnie oceniał sposób postępowania sądu
pierwszej instancji, przeprowadzoną przezeń ocenę dowodów, jako niena-
ruszającą reguł prawidłowego rozumowania, zgodną z zasadami wiedzy i
doświadczenia życiowego, a więc mieszczącą się w granicach prawa do
swobodnej oceny dowodów wyrażonego w art. 7 k.p.k. Niezależnie od tego
sąd odwoławczy wprost potwierdził prawidłowość postępowania sądu
pierwszej instancji, zmieniającego w sposób wyżej omówiony, opis czynu,
,,... albowiem w świetle zebranych dowodów, dokładnie przeanalizowanych
przez Sąd pierwszej instancji i poprawnie ocenionych, jednoznaczne stało
się, iż przedmiotem przestępstwa nie jest samochód nabyty przez oskarżo-
nego od Marka J." (a więc samochód będący przedmiotem zarzutu aktu
oskarżenia - dopisek SN). Tym samym więc sąd odwoławczy wprost do-
puścił możliwość skazania za inny czyn, niż zarzucony, nie dostrzegając, iż
pod rzekomą zmianą opisu czynu przypisanego kryje się zupełnie inne od
zarzucanego działanie, a więc - innymi słowy - że czyn przypisany nie jest
owym zdarzeniem faktycznym, stanowiącym podstawę oskarżenia i wy-
znaczającym przedmiot procesu.
Odnośnie zaś do czynu przypisanego Janowi Z. w pkt. II wyroku sądu
pierwszej instancji, zakwalifikowanego z art. 306 k.k., sąd odwoławczy nie
potwierdził, że wyłącznie Jan Z. miał interes prawny by przerobić numery
identyfikacyjne pojazdu skradzionego Krzysztofowi S. i przyznał, iż ,,w
sprawie niniejszej istotnie brak jest bezpośrednich dowodów wskazujących,
iż oskarżony przerobił numery identyfikacyjne...". Okoliczności te jednak
zbagatelizował, wywiódł bowiem, że ,,... dowody pośrednie wskazują, że to
właśnie oskarżony był sprawcą (bądź sprawcą kierowniczym) tego właśnie
występku. Podkreślić bowiem należy, że oskarżony nie tylko miał interes w
dokonaniu tego rodzaju przerobienia numerów identyfikacyjnych, ale także
jako jedyny posiadał możliwość tego typu działania...". Powielił przy tym
argumentację zawartą w wyroku sądu pierwszej instancji i podniósł, że
,,ważną wskazówką pozwalającą na przyjęcie, iż to właśnie oskarżony prze-
robił numery identyfikacyjne (...) są wcześniejsze działania oskarżonego
polegające na nabyciu samochodu tej samej marki, podobnego modelu, o
zbliżonych numerach identyfikacyjnych i zbliżonym roczniku - elementy te
świadczą o zaplanowanej działalności oskarżonego i dają także podstawę
do przypisania oskarżonemu winy za przestępstwo z art. 306 k.k.". Cytat
ten, oddający główny nurt rozumowania sądu odwoławczego, wskazuje, że
sąd ten utracił z pola widzenia podstawową okoliczność - wielokrotnie
podnoszoną w orzecznictwie sądów apelacyjnych i Sądu Najwyższego - tę
mianowicie, iż dowód z poszlak wtedy może być pełnowartościowy, gdy
doprowadza do ustalenia jedynej tylko wersji przebiegu zdarzeń i wyłącza,
choćby hipotetyczne, możliwości zaistnienia innych wersji. Zacytowany w
zasadniczym zarysie sposób rozumowania sądu odwoławczego ani nie
zawiera szerszej analizy poszczególnych dowodów pośrednich, ich wza-
jemnego związku, ani nie daje możliwości pełnego odtworzenia procesu
myślowego, pozwalającego na ocenę prawidłowości tego rozumowania,
jego logiczności. Natomiast tak sformułowana ocena dowodów pośrednich
zawiera bardzo istotne luki, nie wskazuje bowiem dlaczego wyłącznie
oskarżony miał interes w przerobieniu tych numerów i dlaczego on jako je-
dyny posiadał możliwość tego typu działania. Zupełnie przy tym pomija to,
że gdyby Jan Z., w wersji przedstawionej przez oba sądy, planował nabycie
kradzionego pojazdu i przerobienie jego numerów identyfikacyjnych, mu-
siałby wcześniej wiedzieć, że samochód Krzysztofa S. zostanie skradziony,
a ponadto znać jego numery identyfikacyjne, w przeciwnym bowiem wy-
padku nie mógłby nabyć innego podobnego i w zbliżony sposób oznako-
wanego pojazdu. Już tylko z tego fragmentu rozważań wynika, jak niepre-
cyzyjne i dowolne jest rozumowanie zaprezentowane przez Sąd Okręgowy
w N. Dodatkowo tylko należy podnieść, że dowolnie ustalona - jak już wy-
żej wykazano - wersja przebiegu zdarzeń nie uwzględnia jeszcze jednej
możliwej i prawdopodobnej sytuacji, w której Jan Z. kupił pojazd z przero-
bionymi już numerami identyfikacyjnymi.
Reasumując, rozważania powyższe unaoczniają, że postępowanie w
niniejszej sprawie prowadzone było wadliwe, z rażącym naruszeniem prze-
pisów postępowania, zaś naruszenie to mogło mieć wpływ na treść zaskar-
żonego kasacją wyroku. Dlatego też wyrok ten należało uchylić. Konieczne
też było - zdaniem Sądu Najwyższego - uchylenie wyroku sądu pierwszej
instancji, ponieważ te same uchybienia dotknęły postępowanie przed tym
sądem, przeto sąd odwoławczy, uwzględniając zapatrywania Sądu Naj-
wyższego, nie mógłby prowadzić postępowania zmierzającego do konwali-
dacji tych uchybień bez naruszenia przepisu art. 452 § 1 k.p.k.
W ponownym postępowaniu należy unikać błędów wskazanych przez
Sąd Najwyższy, a w szczególności rozstrzygać w granicach aktu oskarże-
nia, które - o czym już wyżej była mowa - wyznaczone są przez tożsa-
mość czynu w sensie naturalnym i poza które sądowi wyjść nie wolno,
ustalenia zaś budować w oparciu o ocenę (zgodną z zasadami wyrażonymi
w art. 7 k.p.k.) całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku
procesu.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Izba Karna - inne orzeczenia:
dokumentdata wyd.
[IK] IV KK 165/09   Postanowienie SN
Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2009/11/96
2009-06-18 
[IK] IV KK 145/09   Wyrok SN
Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2009/9/77
2009-06-18 
[IK] IV KK 28/09   Wyrok SN
Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2009/11/97
2009-06-24 
[IK] IV KK 14/09   Postanowienie SN
Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2009/7/54
2009-04-22 
[IK] IV KK 3/09   Postanowienie SN
Orzecznictwo Sądu Najwyższego-Izba Karna i Wojskowa 2009/6/47
2009-02-12 
Najnowsze wiadomości
  • Adres publikacyjny:
Przydatne linki